Treceți la conținutul principal

Todo sobre Rumanía

Me gustaría saber que es lo que hay por detrás de vuestras sonrisas y vuestras ilusiones de ver mi país. Un poco de miedo - me imagino -, un poco de emoción por ir a un país que esta situado al final de Europa, que tiene una playa hacía un mar que se llama Mar Negro, un país en el que Dracula es un personaje histórico convertido por un fascinante irlandés en el vampiro más famoso del mundo, un país en el que Transilvania deja de ser un espacio inventado, de ficción, y se convierte en un espacio geográfico. 

Un país que mandó a España casi un millón de rumanos, algunos pobres, otros ladrones, otros honestos y orgullosos de ser rumanos, otros enseñando a sus hijos solamente el idioma español, para que se le limpie el siempre-recognoscible acento rumano en castellano.
Me imagino la tremenda curiosidad que tenéis, por un lado para verificar si todo lo que les he contado yo durante un año es sostenible, por otro lado para verificar vuestras propias imágenes sobre mi país.


Rumanía es un poco de todo y un poco mas. Es como un inmenso bazar oriental de mentalidades, placeres, mentiras, juegos, oscuridades, que siempre me acuerdan de una feria con espejos deformadores. Rumanía contorsiona la realidad, la ficción, la historia… Que pena que el surrealismo se inventó en otro país. Creo que la única definición posible del espacio rumano es que es un espacio surrealista.


Rumanía es mi país. Lo amo y lo odio igual. Llevo en mí el encanto de mis abuelos a ver el campo refrescado por las mañanas, y el disgusto de Emil Cioran, el filósofo de la nada, el que se arrepentía haber nacido en un país flojo, sin voluntad, sin control sobre su destino, un país al fin al cabo sin destino. Su destino siempre lo han hecho los demás. Los más poderosos.

Me acuerdo un chiste, que siempre lo odiaba. Los rumanos dicen a veces: Rumanía es un país maravilloso. Que pena que también tiene a los rumanos allí.
Pero no es así. Rumanía es un país maravilloso y tiene hombres y mujeres maravillosos. Como en cualquier otra parte del mundo. Y mi intención es presentarles algunos de ellos.

El mundo esta lleno de ciudades bonitas. De capitales uno más destacado que otros. Entre ellos Bucarest solamente tiene la mala fama de acoger el edificio más feo, el más grande de Europa y el segundo más grande del mundo después del Pentágon: Casa Poporului (La Casa del Pueblo), una ostentación de la magnitud tan impropia para la mentalidad humana. Ha sido el sueño del dictador. Un sueño que lo representa, lo hace todavía vivo. Ceausescu sigue vivo en Bucarest por este edificio, por miles de casas antibélicas que han caído por su orgullo enfermo, miles de historias, de vidas rotas, una ciudad maltratada que se busca una salida del infierno.

 
Bucarest es una huella del Oriente en un lado oscuro de Europa. Es una ciudad vanidosa y caprichosa, sorprendente en cada rincón, con una enorme discrepancia entre los grandes intelectuales que viven allí y lo desarrollan, y los demás, la masa casi deforme que intenta sobrevivir en una historia siempre – pero siempre – injusta con ellos.


Hay dos Bucarests, tal como hay dos Españas, tal como hay dos Rumanias.

Bucarest era conocido entre guerras como “el pequeño Paris”. Son muchos los cuentos y muchas las leyendas que describen la fascinación que ejercitaba, por ejemplo esta ciudad medio oriental, medio copiada según sus modelos más celebres: Viena, Paris, Roma. Pero también hay algo que todavía se puede sentir en la capital. 

Me imagino que Bucarest y cualquier ciudad se puede visitar con facilidad: uno puede coger un autobús turístico y en medio día ya ha visto edificios, palacios, plazas, iglesias… Si es un autobús abierto, puede incluso sentir el olor de la ciudad, sus fantasmas áreas…  Pero es más difícil encontrar personajes y destinos.

Lo que vamos a conocer el martes va a ser precisamente esto: personajes y sus vidas impresionantes, lugares ocultos, poco conocidos por los turistas, lugares que a penas las mencionan los guías.

Comentarii

Postări populare de pe acest blog

Chitara lui Lorca

Eu sunt îndrăgostită de Granada, unde... oare cu ce să încep? cu Isabela Catolica copleșită de Alhambra, cu Columb care pleacă spre India lui tot din Granada, în timp ce ultimul rege maur, Boabdil, pleca și lua cu el un adevărat imperiu cultural, pe care Europa l-a pierdut iremediabil, despre Facultatea mea unde Lorca își juca piesele de teatru, sau terasa hotelului din fața facultății, unde Lorca și-a dormit ultimele două nopți, lăsând în urma lui o durere pe care fiecare granadin o duce cu evlavie, din tată în fiică, asta ca să mai schimbăm un pic formulările, tot așa cum pe Lorca îl plâng țiganii din Sacromonte acolo unde s-a născut flamencoul, și unde poate că Lorca a învățat să cânte la chitara lui, care prin jocuri fantastice ale destinului, a ajuns în brațele lui Pepe, fratele cel mai mare al mamei lui Antonio Banderas, cel care a crescut-o, de fapt, pe ultima născută a familiei, cea de-a șaisprezecea!, singurul membru al familiei care nu a ajuns să își cunoască mama, dar uite ...

Astăzi am regăsit-o pe Mihaela. Zidul plângerii mele

Astăzi am regăsit-o pe Mihaela, ea nu știe, doar eu, cu ajutorul lui Alladin, am dibuit-o ascunsă după niște ochelari de soare, neschimbată după ani, Mihaela a apărut în viața mea nu știu exact de unde, mi-a pus o ordine esențială în viață, în viitor, și a dispărut pentru, iată! 23 de ani. Mă mai gândeam din când în când la ea, nu știu de ce toți cei din Teatrul Pod îi spuneau Veri, mă întrebam ce o mai fi făcând, pe unde o mai fi cântând, sau ce știu eu, jucând teatru, Mihaela are o voce care nu e de pe pământul ăsta, e o voce de pe un fel de stea de unde izvorăște muzica, sau dintr-un echilibru cosmic exact cum îl descriau grecii, pe care doar ea l-a găsit și de acolo își ia un fel de liniște care reușește să ți-o transmită pe toată, vocea Mihaelei nu ajunge în timpane ca toate vocile, ci undeva unde se fac zilele și nopțile vieții tale, nu am mai ascultat-o de 19 ani, știu exact pentru că eu eram mamă de fată mică, și, ca orice casnică și gospodină la  cratiță, îmi creșteam beb...

Pe schiuri, la Humor

Despre copilăria mea , sau Despre Rață și visul lui, sau Despre un primar și jumătate aflat la un mandat şi jumătate, sau Despre dreptul individului de a visa și dreptul istoriei de a-i distruge visul, sau Despre istoria ca recompensă și ca răsfăț foto: Ovidiu Șancariuc , așteptînd La Mesteceni acest asfințit Gura Humorului este un oraș mic, pitit printre coline și obcini, la răscruce de cărări către mănăstiri celebrisime. Uitat sus pe hartă, plin de orgolii neînțelese de nimeni, orașul meu a avut dintotdeauna energii absolut impresionante. Că oriunde m-aș afla rămîn om al locului meu de origine e pe jumătate adevărat. Pentru că adevărul întreg este că niciodată nu m-am simțit mai humorean decît acum, cînd trăiesc într-un Alicante mediteranean, cu mandarini plini de rod în decembrie, cu portocali plini de floare în februarie; cînd văd la știrile în limba spaniolă (catalană, pe alocuri) că sudul României e înghițit de zăpezi și viscole; cînd e inutil să îmi mai cumpăr cizme, din moment ...